ćwiczenia literackie
Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.
Bardzo często można tu było spotkać tajemniczą postać w eleganckim brązowym meloniku z wysublimowaną laską zwieńczoną miedzianą podobizną głowy lwa.
Autor: Gwiazdeczka
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, dobra energia krążyła w nim i tworzyła wszystko, co przyszło jej do głowy. Pomyślała o zwierzętach, ale najpierw musiała dać im Ziemię, żeby mogły zaistnieć. Potem rzeki i rośliny, aby miały co jeść. Była bardzo podekscytowana procesem tworzenia i pewna, że będzie pięknie.
Autor: Gwiazdeczka
Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.
Bardzo często padał tu deszcz. Jednak gęste gałęzie wierzby tworzyły szczelny parasol i każdy, kto przysiadł na ławeczce był przez nie chroniony przed zmoknięciem.
Autor: Gwiazdeczka
Malutkie dziecko uśmiechało się i gaworzyło. Wyciągało rączki do swoich rodziców i patrzyło na nich z ufnością. I tak pewnie trwałaby ta sielanka, gdyby nie dzwonek do drzwi, który głośno oznajmiał, że ktoś przyszedł.
Nastrój pękł niczym bańka mydlana. Na szczęście na krótko, ponieważ to kurier dostarczył ogromny bukiet wspaniale pachnących frezji z okazji narodzin maluszka.
Autor: Gwiazdeczka
Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.
Bardzo często na ziemi, pośród trawy tuż przy ławeczce wyrastały okazałe czerwone muchomory, malowniczo nakrapiane białymi plamkami. Czasem odstraszały przechodniów przed spoczynkiem pod wierzbą. Innym razem wzbudzały podziw i stawały się pięknym obiektem uwiecznianym na pamiątkowych fotografiach.
Autor: Gwiazdeczka
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, maleńkie iskierki latały po niebie, beztrosko bawiąc się swoim istnieniem. Były tylko one i przestrzeń, a im dalej leciały, tym przestrzeń robiła się większa i większa.
Autor: Gwiazdeczka
Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.
Bardzo często przysiadała na niej krucha staruszka. Jej wychudzone ciało wskazywało na ciężki los, który jej przypadł w życiu. Mimo tego w jej oczach nie widać było pretensji, raczej troskę i smutek. Jednocześnie biła z nich wdzięczność za możliwość spędzenia miłych chwil w uroczym „płaczącym” miejscu, jakie ofiarowała jej wierzba.
Autor: Gwiazdeczka
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były nie z tej Ziemi, jednocześnie będąc jej częścią. Jak to robiły? Gdzie tkwiła tajemnica ich doskonałości i nieoczywistości? Były zwyczajnie sobą.
Autor: Gwiazdeczka
Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.
Bardzo często ławeczka stała pusta, ponieważ gęste liście skutecznie ją zasłaniały. Mało kto wiedział, że skrywają taki uroczy zakątek, gdzie można było przysiąść i zatopić się w myślach pośród szumu płaczącej wierzby.
Autor: Gwiazdeczka
Malutkie dziecko uśmiechało się i gaworzyło. Wyciągało rączki do swoich rodziców i patrzyło na nich z ufnością. Niespodziewanie do pokoju przez otwarte okno wleciał ptak. Miał niezwykle ubarwione pióra i wyglądał bardzo dostojnie. Mama, tata i maluszek patrzyli zdumieni, jak fruwa po pomieszczeniu, eksponując swe niezwykłe skrzydła. Były w kolorze niebieskim, na końcach czerwone, a tułów przybysza był pomarańczowy, niczym dojrzała mandarynka.
Autor: Gwiazdeczka