Tag: Ewa Damentka

Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła na spotkanie klubu księżniczek, ze wszystkich czarodziejskich krajów i wymiarów.

Podobnie jak ona, każda z księżniczek była ubrana w ziemski codzienny strój. Żadna nie miała korony ani innych akcesoriów wskazujących na jej wysoki status. Zależało im, żeby spotykać się dyskretnie i bez wzbudzania podejrzeń omawiać ważne dla siebie sprawy.

Była więc zaskoczona, że w nazwie lokalu użyto słowa „Księżniczki”. Porozmawiała o tym z zebranymi. Czy to ich nie zdemaskuje? Koleżanki roześmiały się. Powiedziały jej, że ludzie traktują to jak żart. Nie wierzą w bajki i w księżniczki w nich występujące. Pomyślą sobie, że są normalnymi kobietami, które marzą o tym, żeby żyć w bajce i mieć więcej przywilejów niż inni ludzie.

Młodej kobiety nie przekonała ta argumentacja. Postanowiła więc uważnie obserwować lokal i zachowanie ludzi. W razie potrzeby zamierzała użyć breloczka z przyciskiem, który służył do awaryjnej teleportacji.

Okazało się jednak, że to jej koleżanki księżniczki miały rację. Spędziły w tym klubie parę godzin i były bezpieczne. Bawiły się dobrze, a ludzie traktowali je życzliwie. W innej części sali bawił się klub dzielnych rycerzy. Już pierwszy rzut oka w ich stronę upewnił młodą kobietę, że z prawdziwymi rycerzami nie mieli nic wspólnego.

„Co za dziwny świat” – pomyślała – „może warto go trochę lepiej poznać”.

Autor: Ewa Damentka

Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do sklepu zoologicznego pełnego różnobarwnych ptaków.

Właściciel nazywał je swoimi księżniczkami. Kiedy znajomy tłumaczył mu, że nimi nie są, ich opiekun stwierdził, że są, tylko anonimowe i dlatego ludzie o nich nie wiedzą, a ptaki wiedzą i dlatego tak głośno ze sobą rozmawiają, jakby były na przyjęciu albo spotkaniu klubowym.

I tak narodziła się nazwa „Klub Anonimowych Księżniczek”.

Ludziom bardzo się podobała i często odwiedzali sklep. Czasami przychodzili do niego z zakupioną wcześniej papugą, żeby mogła porozmawiać ze swoimi koleżankami, kiedy oni będą robili swoje cotygodniowe zakupy w sklepie obok.

Autor: Ewa Damentka

Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do zakładu pogrzebowego. Innego nie było w mieście, więc sprawy pochówków trzeba było załatwiać w tym.

Dla młodej kobiety było to trudne, bo właściciele lokalu zachowywali się dziwnie i mieli specyficzne poczucie humoru. Nigdy nie wiedziała, kiedy są poważni, a kiedy żartują. Peszyły ją ich pomysły i inicjatywy. Nazwa zakładu „Klub Anonimowych Księżniczek” – bo każdego trupa malują, jakby były żywy i wygląda jak arystokrata – to tylko pierwszy z dziwnych pomysłów.

Kolejne nie były lepsze, np. otwarta trumna z żywą osobą, która udaje trupa, a czasami otwiera oczy i uśmiecha się do klientów. W jednej z sal był jeszcze bar piwny „Pod zimnym trupkiem” i seria zabawek dla dzieci „mała trumienka i akcesoria”. Poza tym wysyłali mieszkańcom miasteczka trumny, żeby w czasie upałów wkopali je w ziemię i w nich wypoczywali. Sprzedawano też regały, które w razie potrzeby składają się w trumny. Sprowadzano baseny ogrodowe w kształcie trumien, z przezroczystym przykryciem. W ofercie były też różowe dmuchane trumny, jako materace na wodę.

Kobieta nie wiedziała, co dziś ją czeka w tym miejscu. Smutek z powodu śmierci babci mieszkał się z przerażeniem, jak będzie potraktowana i co zastanie w zakładzie pogrzebowym o nazwie „Klub Anonimowych Księżniczek”.

Autor: Ewa Damentka

Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do tego klubu. Jeszcze nie oswoiła się z jego nazwą. Była właścicielką tego lokalu. Wcześniej prowadziła w tym miejscu sklep, który przestał przynosić zyski.

Wspólnie z mężem wpadli na pomysł, by rozpisać konkurs na nową nazwę, taką, która pozwoliłaby dalej prowadzić sklep i rozszerzyć zakres działalności firmy, jeśli będzie taka potrzeba. Propozycje zebrano wśród rodziny i znajomych. Włączyli się też pracownicy i rozpytywali swoich znajomych. W sumie zebrali kilkadziesiąt propozycji. Mąż kobiety spisał je i poprosił wszystkich o ocenę, żeby każdy uszeregował zebrane nazwy od najlepszej do najgorszej.

Ona sama „Klub Anonimowych Księżniczek” umieściła na ostatniej lub przedostatniej pozycji.

Zdziwiło ją, gdy mąż odrzucił wszystkie nazwy, które podobały się jej, jemu i ich rodzinie oraz zachwyciły dobrze sytuowanych przyjaciół. Zostawił kilkanaście „najgorszych”. Po dalszych konsultacjach zawęził listę do trzech. Zrobił miniankietę. Do sklepu wstawił automat z kawą i oferował kawę i ciasteczko każdemu klientowi, który wypełni ankietę, jaką nazwę wybrałby dla lokalu, który tu powstanie.

Wieść o darmowym poczęstunku rozniosła się szeroko i wkrótce co najmniej pół miasta zagłosowało na nową nazwę. Bezapelacyjnie zwyciężył „Klub Anonimowych Księżniczek”. Wspólnie z mężem i rodziną zastanowili się, co mogą otworzyć pod tym szyldem. Padło na klubokawiarnię i sklep z pamiątkami.

To był strzał w dziesiątkę. Ruch był duży. Obroty rosły i rosły, a ona nie mogła zrozumieć, dlaczego to właśnie nazwa „Klub Anonimowych Księżniczek” wpływa na zwiększenie atrakcyjności lokalu.

Co prawda pamięta, że mąż mówił, że nie prowadzą interesu dla siebie i znajomych, tylko dla ludzi nieznanych i nazwa ma ich przyciągać. Rozumie jego słowa, ale nadal nie rozumie ich znaczenia.

Nazwa wydaje się jej żenująca, jednak duże zyski, jakie za nią idą, być może sprawią, że kiedyś będzie wchodziła tu, do własnego lokalu, z dumnie podniesioną głową. Chyba to tylko kwestia czasu, tak przynajmniej myślał mąż, który przyglądał się jej z sympatią i delikatnym uśmiechem.

Autor: Ewa Damentka