ćwiczenia literackie
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, żyła królewna, która czuła się Kopciuszkiem, bo nie była kochana. Jednak, żyjąc w niesprzyjających warunkach, posiadła umiejętność przetrwania, co zaowocowało w jej dorosłym życiu.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Czerwona papryka z uwagą przyglądała się dojrzałemu pomidorowi. W pewnej chwili przysunęła się trochę bliżej, by poczuć jego zapach. Wtem zauroczona jego dojrzałym aromatem postanowiła zaprosić go do wspólnego tworzenia peperonaty.
„To dopiero będzie uczta” – myślała z radością w sercu. Do udziału zaprosiła również swoje siostry: żółtą paprykę i małą, ale pikantną, papryczkę chili. Zaprosiła też cebulę, ząbki czosnku, oliwę z oliwek najwyższej jakości, z pierwszego tłoczenia, i zioła: bazylię oraz pieprz.
Wszystko, pokrojone i uduszone na patelni we wspólnym sosie, z dodatkiem oliwy, łyżeczki miodu lipowego pachnącego latem gorącym, upalnym i łyżeczkę białego octu winnego, co tworzyło danie cudownie barwne i pełne kulinarnej poezji.
Tylko jeść i zachwycać się współgraniem barw, smaków i aromatów.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Czerwona papryka z uwagą przyglądała się dojrzałemu pomidorowi. W pewnej chwili przysunęła się trochę bliżej, by poczuć jego zapach. Wtem poczuła coś dotąd niespotykanego. Dreszczyk emocji, cudowne ciepełko i energię płynącą z serca. Przybliżyła się do pomidora jeszcze bardziej i tak już pozostała w jego miłym, życzliwym towarzystwie, tworząc smaczną sałatkę, we współudziale z sosem winegret i ziołami.
dla Janusza napisała Danuta Majorkiewicz
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, żył sobie smok, który był stróżem wielkiego zamku. Strzegł go dzień i noc. Podobnie ludzie budują w sobie granice bezpieczeństwa, które ich strzegą.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, mały chłopiec bawił się na piaszczystej drodze. Rysował patykiem na piasku dom. W jego głowie tworzyło się wyobrażenie owego domu. Nie przywiązywał do tego uwagi, więc później nie zauważył, że obraz domu pozostał w nim i wraz z nim wzrastał.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Młody źrebak truchtał po łące. Z podziwem przyglądał się wielkim koniom, które galopowały z rozwianymi grzywami i z lekkością przeskakiwały przeszkody. Wiedział, że kiedyś stanie się dorosłym koniem i będzie użyczał swojego grzbietu kolejnym niedoświadczonym jeźdźcom mającym pasję i zamiłowanie do koni. A on, podobnie jak jego ojciec, będzie potrafił czytać w ich myślach i będzie wykonywał polecenia nawet wtedy, gdy jeździec sam nie będzie wiedział, czego chce. Będzie tak robił aż do chwili, gdy opanują sztukę jeździectwa i wtedy z lekkością będą razem galopować i pokonywać przeszkody.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Malutkie dziecko uśmiechało się i gaworzyło. Wyciągało rączki do swoich rodziców i patrzyło na nich z ufnością. Byli godni jego zaufania. Pełni miłości do niego, akceptacji i radości, że jest z nimi i jest dorodną gałęzią ich rodzinnego drzewa życia.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, żyła królewna, która dorosła, gdy jej świat się w pełni ukształtował. Stała się pewną siebie królową, odważną i mądrze zarządzającą swym królestwem.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, za górami, za dziesięcioma rzekami znajdowała się czekoladowa kraina. Z początku nikt nie wiedział, gdzie się mieści. Jednak kiedyś pewien rycerz postanowił odnaleźć tę krainę i wybrał się w samotną podróż. Gdy dotarł do bram miasta, znalazł kartkę z informacją, że zostanie rozegrany turniej rycerski i ten, kto wytrwa do końca, poślubi córkę króla. Po wielu zmaganiach z innymi rycerzami samotny wędrowiec wygrał turniej i poślubił królewnę. Żyli długo i szczęśliwie. Wspólnie mądrze rządzili czekoladową krainą.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Malutkie dziecko uśmiechało się i gaworzyło. Wyciągało rączki do swoich rodziców i patrzyło na nich z ufnością, że któreś z nich weźmie go na ręce i będzie mogło popatrzeć na świat z innej perspektywy.
Autor: Danuta Majorkiewicz