Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a ja napawam się ich pięknem. Są tacy piękni. Jeszcze nigdy nie zobaczyłam brzydkiej osoby. Każdy ma w sobie jakąś cechę, która sprawia, że jego wygląd jest niezwykły. Może to być sposób poruszania się, wyraz twarzy, gdy ktoś się dziwi, ujmujący uśmiech. Czasami piękne oczy, usta lub sylwetka. Codziennie jestem zaskakiwana pięknem, które mnie otacza. Od zawsze podziwiałam przyrodę i zwierzęta. Czasami zachwyt budziła również budowla. Od zawsze też podziwiałam ludzi. Wybieram sobie zwykle miejsca, w których nie rzucam się w oczy – ławeczkę na przystanku autobusowym, ławeczkę w parku, kawiarniany ogródek – i patrzę, patrzę i patrzę…
Autor: Ewa Damentka