Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a ja, taki mały i nierzucający się w oczy, mogę spokojnie obserwować otoczenie. Jestem Wyrzutem Sumienia. Nie jestem lubiany. Muszę radzić sobie z tym i nie oczekiwać, by ludzie witali mnie z radością. Kiedy już się pojawiam – oni się smucą. Albo smucą się i nawet nie wiedzą, że to z mojego powodu. Nie wiedzą także, że gdyby tylko mnie pokochali, ja od razu bym zniknął.
dla Magdy napisała Daria