Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a ich dojrzałe twarze przyozdobione zmarszczkami emanują mądrością i przykuwają uwagę swoim pięknem.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Autor: ed
Nitki babiego lata – 92
Nitki babiego lata snuły się w ciepłym, sierpniowym powietrzu. Zapach nagrzanej ziemi mieszał się z wonią kwiatów i wilgocią napływającą znad pobliskiej rzeczki. Babie lato miało plan, aby przedłużyć jakoś swoje snucie się. Zastanawiało się, jak to zrobić, gdyż zdawało sobie sprawę, że jego czas jest ograniczony przez nieuchronne nadejście jesieni.
Autor: Gwiazdeczka
Lubię patrzeć na ludzi – 14
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a czasem jednak ktoś mnie zauważa, podchodzi albo po prostu ładnie się do mnie uśmiecha, jakby rozumiał, dlaczego go obserwuję. Niekiedy przeszywa mnie czyjeś groźne spojrzenie. Wtedy odwracam wzrok, żeby mnie ominęło.
Autor: Gwiazdeczka
Dawno dawno temu – 46
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, panowała zupełna cisza. Trudno było ją usłyszeć, a jednak istniała. Czy miała jakiś dźwięk? Czy mogła być ciszą w ciszy? I skoro nie było jeszcze żadnych innych odgłosów, skąd można było wiedzieć, czym ona była?
Autor: Gwiazdeczka
Lubię patrzeć na ludzi – 13
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a ja się tym nie przejmuję. Nocuję pod mostem, przysypiam na ławeczce w parku lub na chodniku. Celowo wybrałem takie życie. Każdy z nas ma jakieś zadania, a ja pod przykrywką bezdomnego mogę bezkarnie obserwować otoczenie i dyskretnie składać meldunki moim szefom w centrali wywiadowczej.
Szpieg
Autor: Ewa Damentka
Nitki babiego lata – 91
Nitki babiego lata snuły się w ciepłym, sierpniowym powietrzu. Zapach nagrzanej ziemi mieszał się z wonią kwiatów i wilgocią napływającą znad pobliskiej rzeczki…
Nadchodził wrzesień, czy tego chciał czy nie, bo taka już była kolej rzeczy. Dzieci powoli szykowały się do szkoły, a ostatnie podmuchy ciepłego letniego powietrza powoli znikały.
Autor: Gwiazdeczka
Lubię patrzeć na ludzi – 12
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a ja ich z zaciekawieniem obserwuję. To zadziwiające, że jest nas tyle, a nie ma wśród nas dwóch takich samych osób.
dla Magdy napisała Małgorzata
Młoda kobieta – 459
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła. Rozejrzała się i z dużego holu ujrzała wejścia do sal. Na drzwiach widać było wyraźne napisy: sala kinowa, sala konferencyjna, klubowa, sala pamiątek, kawiarnia. Swe pierwsze kroki skierowała do sali pamiątek. To co tam ujrzała, zaskoczyło ją, ale też sprawiło wiele przyjemności. Na półkach i w gablotach znajdowały się misie różnej wielkości i koloru oraz lalki małe i duże. Porcelanowe, typu Barbie i cudownie kolorowe szmacianki. Wózki i ubranka dla lalek, samochodziki, gitary, dawne książki z bajkami, bransoletki i inne precjoza. Wszystkie te rzeczy były pamiątkami Anonimowych Księżniczek z lat dziecięcych. Młoda kobieta bardzo się ucieszyła. Tyle rzeczy miała z tych lat, które szkoda było wyrzucić. Została uczestniczką klubu i swoimi pamiątkami wzbogaciła wystawę, która emanowała ciepłymi wspomnieniami i dobrą energią, wywołując u każdego zwiedzającego uśmiech na twarzy i radość w sercu.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Lubię patrzeć na ludzi – 11
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a ja doskonale wiem, że mimo tego, że są zajęci swoimi sprawami i robią wrażenie, że nie zauważają mnie, to dobrze wiedzą, co się dzieje w moim świecie i dają mi poczucie bliskości.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Dawno dawno temu – 45
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, pewien pisarz męczył się z napisaniem swojej pierwszej powieści. Nie wiedział, jak zacząć. W jego głowie panował chaos. Formujący się wszechświat porwał jego myśli. Pisarz początkowo nie wiedział, co się dzieje, a potem zaczął spisywać chaos, z którego zaczął formować się porządek świata oraz chaos własnych myśli, który zaczął przybierać formę opowieści. W ten sposób wraz ze wszechświatem narodziła się pierwsza powieść.
Autor: Ewa Damentka