ćwiczenia literackie
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a ja wiem, że mały szary wróbelek, najzwyklejszy w świecie, czasami też potrzebuje naszej uwagi i zachwytu, bo nie wszystko co jaskrawe i rzucające się w oczy musi być zawsze na pierwszym planie.
dla Magdy napisał Patisonek
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, miłość kierowała całym procesem. To ona wraz zamysłem wprawiła w ruch materię wszechświata i nadała mu kierunek działania. Dotąd wypełnia wszystko i wszystkich. A jeśli tak nie jest, to tylko dlatego, że świadomie została przez ludzi wypchnięta z ich serc i umysłów, Ona jednak ciągle jest siłą stwórczą, jest przy tym cierpliwa i korzysta z każdej okazji, by zająć należne jej miejsce w sercach, umysłach, intencjach i działaniu. I dalej stwarza wszechświat i indywidualne światy każdego z nas.
Autor: Ewa Damentka
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a chciałabym umieć skomponować muzykę, która oddawałaby ich piękno. Napisać wiersz, namalować obraz… Zrobić cokolwiek, co utrwaliłoby te przemijające chwile i to jak ludzie są piękni oraz jak ich piękno zmienia się wraz z wiekiem. Mam wrażenie, że uczestniczę w cudownym przedstawieniu i mijający mnie ludzie biorą w nim udział, jakby swoją obecnością chcieli pokazać mi, że uroda, wdzięk i piękno wewnętrzne nigdy nie zginą. Zawsze były i zawsze będą mi towarzyszyć, tak jak w obecnej chwili.
Autor: Ewa Damentka
Nitki babiego lata snuły się w ciepłym, sierpniowym powietrzu. Zapach nagrzanej ziemi mieszał się z wonią kwiatów i wilgocią napływającą znad pobliskiej rzeczki. Taką scenerię musiał stworzyć prawdziwy mistrz nastroju. Ktoś, kto się znał na estetyce i miał wrażliwość dziecka.
Autor: Gwiazdeczka
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a kiedy nadchodzi noc, większość z nich zasypia, a sprawy dnia codziennego odchodzą chwilowo w zapomnienie. Następnego dnia wszystko zaczyna się od początku. I tak kręci się karuzela życia.
Autor: Gwiazdeczka
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a szczególnie, gdy pracują w ogrodach, stają się bardzo interesujący. Grabią, pielą, sadzą rośliny, tworząc barwne kompozycje – w ogrodzie i własnym wnętrzu.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Nitki babiego lata snuły się w ciepłym, sierpniowym powietrzu. Zapach nagrzanej ziemi mieszał się z wonią kwiatów i wilgocią napływającą znad pobliskiej rzeczki. Przyroda była nasycona słońcem, które tego lata było bardzo łaskawe i rozgrzewało wszystko, co tego potrzebowało. Wypasione słoneczniki uginające się pod ciężarem dorodnych pestek aż prosiły się, by je zerwać i schrupać.
Autor: Gwiazdeczka
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a szkoda… Szkoda, bo byłoby dobrze, żeby też na mnie spojrzeli.
dla Magdy napisał Jorgos
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, nie było jeszcze na świecie ludzi, ani innych istot żywych. Wszechświat, jako środowisko istnienia Ziemi i innych ciał niebieskich, długo się kształtował. Jedna wielka reakcja uderzeniowa wyraźnie zmieniła oblicze rzeczywistości. Do życia zostały powołane liczne byty. Wibracje i ruchy wraz z towarzyszącymi reakcjami występujące w procesie, który trwa do dziś, stworzyły istnienie, które znamy obecnie. Wszechświat ma swoją muzykę oraz systemy funkcjonowania, według których postępuje. Stworzono żywy byt. Ciała niebieskie występujące w zawieszeniu, wydają się czymś nierealnym, lecz fakt ten udowodniły zarówno obserwatoria astronomiczne, jaki i podróże odbyte przez kosmonautów.
Autor: AMK
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a ja zastanawiam się, czy w moich obrazach uda mi się oddać ich charakterystyczne cechy oraz ich piękno, a przede wszystkim wewnętrzne światło, które z nich emanuje.
Autor: Ewa Damentka