ćwiczenia literackie
Młody źrebak truchtał po łące. Z podziwem przyglądał się wielkim koniom, które galopowały z rozwianymi grzywami i z lekkością przeskakiwały przeszkody. Wiedział, że kiedyś zacznie oddalać się od swojej matki, gdy nauczy się już, jak odróżniać rośliny jadalne i jak wyczuwać niebezpieczeństwa. Wtedy zaspokoi swoją ciekawość i pogalopuje naprzód.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i ziewnął całą swoją poranną buźką. Mógłby połknąć cały świat. Nie zrobił tego, bo kochał tę błękitną kulę z całego serca.
Autor: Gwiazdeczka
Młody źrebak truchtał po łące. Z podziwem przyglądał się wielkim koniom, które galopowały z rozwianymi grzywami i z lekkością przeskakiwały przeszkody. Wiedział, że kiedyś też taki będzie. Nie miał co do tego żadnych wątpliwości.
Autor: Małgorzata
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były zielone, czerwone, niebieskie i turkusowe. Do wyboru, do koloru. Ach…, jakże pięknie prezentowały się na bezkresie błękitnego nieba.
Autor: Gwiazdeczka
Młody źrebak truchtał po łące. Z podziwem przyglądał się wielkim koniom, które galopowały z rozwianymi grzywami i z lekkością przeskakiwały przeszkody. Wiedział, że kiedyś, tak samo jak one teraz, on też poczuje wiatr we włosach, kiedy będzie galopował i skakał przez przeszkody. Na razie próbował się rozpędzać i skakać, ale wiedział, że to jeszcze nie jest ten wiatr, który poczuje jak dorośnie.
Autor: Ewa Damentka
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i zapragnął zjeść aromatyczną agrestową galaretkę. Na szczęście dobry duszek przewidział jego zachciankę. Śliczna salaterka z drżącą zieloną zawartością i srebrną łyżeczką obok już na niego czekała.
Autor: Gwiazdeczka
Młody źrebak truchtał po łące. Z podziwem przyglądał się wielkim koniom, które galopowały z rozwianymi grzywami i z lekkością przeskakiwały przeszkody. Wiedział, że kiedyś one też były źrebakami i tak samo jak on truchtały po łące. Trudno mu było w to uwierzyć, patrząc, jakie są dorosłe i silne. Wyobrażał sobie, jak brykają z nim jako źrebaki i razem wspólnie świetnie się bawią. Potem pomyślał, że jednak lepiej będzie stać się dorosłym koniem i galopować z rozwianą grzywą, tak jak one teraz. Z lekkością pokonywać przeszkody i dawać nadzieję młodym źrebakom, że one też takie się staną.
Autor: Gwiazdeczka
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do przytulnej kawiarenki. Zamówiła kawę i deser lodowy. Rozglądała się dyskretnie i zastanawiała się, czemu właściciele lokalu wybrali właśnie taką nazwę. Skąd się wzięły te Anonimowe Księżniczki? Nie znalazła odpowiedzi, a wstydziła się zapytać kelnerki. Zjadła lody, wypiła kawę i wyszła z lokalu, uznając, że nazwa „Klub Anonimowych Księżniczek” to zwykły chwyt marketingowy. Po miesiącu wróciła do swoich rozważań. Nadal nie widziała powodu, by tak nazwać kawiarnię. Jednak musiała przyznać, że pomysł był dobry, bo sama już kilkakrotnie odwiedziła ten lokal i zawsze było w nim dużo klientów, choć kawiarenki w sąsiedztwie świeciły pustkami.
Autor: Ewa Damentka
Młody źrebak truchtał po łące. Z podziwem przyglądał się wielkim koniom, które galopowały z rozwianymi grzywami i z lekkością przeskakiwały przeszkody. Wiedział, że kiedyś zestarzeją się i już takie wspaniałe nie będą. Za to on dojrzeje i wyrośnie. Wtedy jego będą wszyscy podziwiać. To taka kolej rzeczy.
dla Pawła napisał Andrzej
Była sobie łąka. Soczysta, zielona łąka. Niedaleko rósł las i płynął strumyk. Na środku łąki stał mały biały domek z czerwonym dachem. W szeroko otwartym oknie powiewała biała firanka. Na dachu bociany zbudowały gniazdo dla swoich młodych. Wszystko wyglądało jak z obrazka w pięknym albumie. Bajkowe miejsce, prawie nierealne, a jednak prawdziwe. Bocian patrzył z góry i klekotał, potwierdzając, że wszystko to naprawdę istnieje.
Autor: Gwiazdeczka