ćwiczenia literackie
Księga zaklęć cierpliwie czekała na partnera, który ją dopełni. Wiedziała, że jej olbrzymi potencjał może ujawnić się tylko przy właściwej osobie. Dokładnie więc przyglądała się biorącym ją do ręki czytelnikom. Gdy ją rozpoznała, pozwoliła, aby ta wybrana osoba dopisywała swoje cele i marzenia, które mają szansę spełnić się w przyszłości.
Autor: Sokolik
Księga zaklęć cierpliwie czekała na partnera, który ją dopełni. Wiedziała, że jej olbrzymi potencjał może ujawnić się tylko przy właściwej osobie. Dokładnie więc przyglądała się biorącym ją do ręki czytelnikom. Z ciekawością spojrzała na dziecko, które trzymało ją w rękach. Wiedziała, że lubi ono bajki. Gdy dziecko otworzyło ją, nagle znalazło się w krainie, w której mieszkały postacie ze wszystkich bajek, które lubiło najbardziej.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Księga zaklęć cierpliwie czekała na partnera, który ją dopełni. Wiedziała, że jej olbrzymi potencjał może ujawnić się tylko przy właściwej osobie. Dokładnie więc przyglądała się biorącym ją do ręki czytelnikom, aż wreszcie wiedziała, że osoba w kapeluszu będzie odpowiednia. Była to osoba z poczuciem humoru, ale i z wiedzą i do tego była otwarta na świat. Być może w tym przypadku zaklęcia wykorzystane będą w słusznej sprawie.
Autor: Adam
Księga zaklęć cierpliwie czekała na partnera, który ją dopełni. Wiedziała, że jej olbrzymi potencjał może ujawnić się tylko przy właściwej osobie. Dokładnie więc przyglądała się biorącym ją do ręki czytelnikom. Udawała przed nimi zwykły poradnik. Kilka razy miała ochotę ujawnić się, ale coś ją powstrzymywało w ostatniej chwili. Z czasem zaczęła już wątpić w swoją intuicję…
Jednak pewnego razu poczuła mrowienie i miała wrażenie, jakby piorunujące ciarki przeszyły ją na wskroś. Takie same odczucia miał mężczyzna, który wziął ją do ręki. Książka otworzyła się i wchłonęła siebie samą i czytelnika. Przeniosła ich do pięknej, ale zaniedbanej i mocno zniszczonej krainy. Przybrała postać kobiety i powiedziała zdumionemu mężczyźnie:
– Nie wiem, czy wiesz, ale tu trzeba posprzątać. I to jest nasze zadanie.
– Ale jak, co? – zapytał zdumiony.
– Nie wiem, sama jestem zaskoczona – szczerze odpowiedziała.
Mężczyzna rozejrzał się i powiedział z rezygnacją:
– No to weźmy się do roboty.
Wzięli się i do dziś sprzątają, doglądają, wspierają i opiekują się całą krainą i jej wszystkimi mieszkańcami.
Tymczasem w bibliotece, w miejsce tej, pojawiła się kolejna zaczarowana księga…
Autor: Ewa Damentka
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła, choć nie wiedziała, czego oczekuje i co ją może spotkać. Miała męża, dzieci, dobrą pracę, mieszkanie, wymarzony samochód. A czegoś jej brakowało. Nie czuła się szczęśliwa. W klubowym holu popatrzyła na siebie w dużym lustrze, w którym ujrzała również obcą kobietę idącą w jej kierunku. Z uśmiechem na twarzy zaprosiła ją na wykład pt. „Jak osiągnąć sukces”. Młoda kobieta z chęcią przyjęła zaproszenie. Otwarta, że czegoś nowego się dowie. Od tego czasu bardzo ceniła swoją szczerość. Przestała mówić tylko o sukcesach. A z odwagą mówiła o porażkach i wzlotach, które towarzyszyły jej w osiąganiu sukcesów i które były dla innych bardzo inspirujące i motywujące.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Księga zaklęć cierpliwie czekała na partnera, który ją dopełni. Wiedziała, że jej olbrzymi potencjał może ujawnić się tylko przy właściwej osobie. Dokładnie więc przyglądała się biorącym ją do ręki czytelnikom. Każdy chciał korzystać z mocy jej zaklęć. Byli tacy, którzy nerwowo przewracali karty księgi i łapczywie odczytywali zaklęcia. Nic z tego. Nie dla nich została stworzona. Czasem ktoś uważnie czytał zapisane stronice, jednak nic nie rozumiał. Ona wiedziała, że wkrótce znajdzie ją wybrany i wszystko się dopełni.
Autor: Gwiazdeczka
Księga zaklęć cierpliwie czekała na partnera, który ją dopełni. Wiedziała, że jej olbrzymi potencjał może ujawnić się tylko przy właściwej osobie. Dokładnie więc przyglądała się biorącym ją do ręki czytelnikom, również tym, którzy wzięli ją całkiem przypadkowo. Choć niektórzy ludzie twierdzą, że przypadków nie ma.
Pewnego razu młody mężczyzna, który zawsze uważał, że wszystko, co dzieje się w jego życiu, zależy tylko od niego, wszedł do swojego gabinetu i na biurku zobaczył księgę zaklęć. Nie wierzył w czary, a jednak coś sprawiło, że ją otworzył. I stało się coś dziwnego. Poczuł, jakby coś prowadziło go jak po sznurku. Podejmował decyzje inne niż dotąd. Robił rzeczy, których dotąd unikał, bo uważał, że są niegodne prawdziwego mężczyzny. W pewnej chwili poszedł do kuchni. Ugotował obiad i gdy żona wróciła do domu, zaprosił ją do stołu. I korona mu z głowy nie spadła! Czuł się świetnie.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Księga zaklęć cierpliwie czekała na partnera, który ją dopełni. Wiedziała, że jej olbrzymi potencjał może ujawnić się tylko przy właściwej osobie. Dokładnie więc przyglądała się biorącym ją do ręki czytelnikom. Każdy, kto miał ją w ręku, chciał sprawdzić jej magiczne zdolności. Jednak żadna z dotychczasowych osób nie spełniała jej kryteriów. Ludzie ci pragnęli tylko wykorzystać ją dla swoich korzyści. Nie wiedzieli, że tajemnica księgi polegała na tym, że najpierw trzeba wypowiedzieć życzenie, żeby pomóc innej osobie.
Autor: Sokolik
Księga zaklęć cierpliwie czekała na partnera, który ją dopełni. Wiedziała, że jej olbrzymi potencjał może ujawnić się tylko przy właściwej osobie. Dokładnie więc przyglądała się biorącym ją do ręki czytelnikom.
Wreszcie znalazła! To on. Szybko przemieniła się w otwór, który wciągnął jego rękę i zaczął pochłaniać barki, głowę. Wciągał do siebie całe ciało. Ku swojemu zdziwieniu księga odkryła, że to nie ona pochłonęła Czytelnika, tylko on ją przemienił w coś malutkiego, zamkniętego w ciasnej żelaznej skrzyneczce wtopionej w jakąś skałę.
– Merlinie, jak ci się to udało to zrobić? – zapytała Księżniczka.
– Postanowiłem przejrzeć waszą zamkową bibliotekę. Znam ją od lat. Tej książki nie było tam wcześniej, a nie widziałem, byście coś dokupowali. Przecież od miesięcy drogi są nieprzejezdne i żadem kupiec nie miał szansy dojechać do zamku.
– Jak ją rozpoznałeś?
– Później ci wyjaśnię. Na razie nie patrz na tego potwora i nigdy go nie odwiedzaj. A teraz zaufaj mi i wyjdź.
Księżniczka wyszła zasępiona i posła do ojca, króla, żeby opowiedzieć mu o tym wydarzeniu. Udali się do sali tronowej, by tam zaczekać na Merlina.
Tymczasem Merlin przykucnął przed klatką i powiedział:
– Witaj stary przyjacielu, jak widzę pomysłów ci nie brakuje. Zamienić się księgę, no, no…
– Po czym mnie rozpoznałeś?
– Wybacz, nie zasługujesz na tę odpowiedź.
– Przecież będę tu siedział po wieki, nie wykorzystam tej wiedzy.
– Mam nadzieję, że będziesz tu siedział po wieczność, ale muszę się liczyć z każdą możliwością – smutno odpowiedział Merlin i dodał – skorzystaj, odpocznij. Wrócę potem, mam wiele pytań.
– Na żadne nie odpowiem.
– Tak ci się wydaje – odpowiedział Merlin i wyszedł lochów.
Był pewien tego, co mówi, bo wcześniej rzucił czar, który czarodziejowi-księdze odebrał zdolność czarowania oraz mówienia, pisania czy wyświetlania czegokolwiek. Czar umożliwiał tylko mówienie w obecności Merlina i zawierał w sobie nakaz dzielenia się prawdą, samą prawdą, tylko prawdą.
Po wyjściu Merlina w lochach zapanowała cielność. Czarodziej-księga pomyślał, że pewnie są tu jeszcze inni uwięzieni. Próbował rozmawiać z nimi. Bez skutku. Po paru chwilach zobaczył, że skała przesuwa się i zasłania mu widok na lochy. Zostało więc mu tylko czekać na wizytę Merlina i smętnie rozważać, jaki popełnił błąd, że dał się złapać w pułapkę śmiertelnemu wrogowi.
Autor: Archiwista SC
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do świata marzeń. W klubowym zaciszu przeniosła się do cudownej kolorowej krainy. W marzeniach oddawała się tworzeniu obrazów. Czuła smaki i zapachy. Widziała to, czego tu i teraz z nią nie było. To co było jej oczekiwaniami wobec przyszłości. Stwarzała okazję do urealnienia swoich marzeń i świadomie kierowała swoim życiem. Marzenia uwalniały ją od ograniczeń. Nadawały życiu sens. Przynosiły odprężenie, dawały relaks, redukowały stres i budziły kreatywność. Konfrontowała się z ograniczającymi ją przekonaniami, bo wiedziała, że marzenia potrzebują towarzystwa odwagi i wiary w siebie. Pielęgnowała je i realnie wiedziała, co znaczy moc marzeń.
Autor: Danuta Majorkiewicz