Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do malutkiego przedsionka. Zobaczyła, że ma trzy ściany, a zamiast czwartej są schody prowadzące w dół.
Szerokie, wygodne schody ciągnęły się i ciągnęły, jakby nie miały końca. Początkowo liczyła je, potem straciła rachubę. Wreszcie się skończyły, a młoda kobieta znalazła się w olbrzymim pomieszczeniu, wysokim, dobrze wentylowanym. Na jego dwóch ścianach dobudowano antresolę.
Kobieta była zachwycona tym pomieszczeniem i z ciekawością myślała, jakie imprezy mogą się tu odbywać. Zakochała się w tym miejscu i postanowiła, że będzie tu przychodzić tak często, jak będzie mogła.
Na razie usiadła przy wolnym stoliku i zaczęła studiować menu. Kątem oka zobaczyła jeszcze broszurę – program zajęć na najbliższy miesiąc. Odłożyła menu i zaczęła czytać, co takiego będzie się działo w Klubie Anonimowych Księżniczek.
Kelner przyglądał się jej z sympatią. Zachowywała się typowo. Dokładnie tak jak wszystkie kobiety, które odkrywały to pomieszczenie. Jedzenie schodziło na drugi plan. Najpierw trzeba się dowiedzieć, co dzieje się w klubie.
Podszedł jednak dość szybko do jej stolika i przyjął zamówienie. Włączył cichą muzykę, a kobieta wróciła do studiowania programu zajęć w Klubie Anonimowych Księżniczek.
Autor: Ewa Damentka