ćwiczenia literackie
Kustosz z zainteresowaniem przyglądał się dużej paczce, która właśnie została dostarczona do muzeum. Było na niej wiele kolorowych naklejek i dużo pocztowych stempli – jakby przewędrowała pół świata.
Otworzył ją i zobaczył, że w środku znajduje się makieta, a właściwie miniaturka muzeum, do którego dotarła paczka. W jednej z maleńkich sal kustosz rozpoznał samego siebie – miniaturowego człowieczka, który chodził statecznym krokiem i doglądał obrazów.
Autor: Gwiazdeczka
Turkot kołowrotka był cichutki. Niewiele osób go słyszało, a z nich mało kto zatrzymywał się, żeby zajrzeć do jaskini, w której przędła się jego osobista nić życia, która jednocześnie oglądała film w telewizji, na dużym ekranie. Podziwiała piękno krajobrazu Ziemi. Po skończonym filmie, postanowiła wyjść na zewnątrz i zobaczyć to na własne oczy.
Autor: Sokolik
Księga zaklęć cierpliwie czekała na partnera, który ją dopełni. Wiedziała, że jej olbrzymi potencjał może ujawnić się tylko przy właściwej osobie. Dokładnie więc przyglądała się biorącym ją do ręki czytelnikom. Przeszywały ją iskierki delikatnej ekscytacji, bo zdawało się, że ten moment się zbliża. Czuła, że tysiącletnie czekanie dobiega kresu i właśnie zaraz spotka się ze swoim Czytelnikiem.
Autor: Ewa Damentka
Lubię patrzeć na ludzi. Wielu z nich nie zauważa mnie, bo są zajęci swoimi sprawami, a gdy niektórzy mnie obserwują, to uśmiecham się do nich i jest mi miło, bo myślę, że skoro patrzą na mnie, to jest we mnie coś ciekawego.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Turkot kołowrotka był cichutki. Niewiele osób go słyszało, a z nich mało kto zatrzymywał się, żeby zajrzeć do jaskini, w której przędła się jego osobista nić życia, która zależała od wielu okoliczności. Zbyt wielu, niż bym chciała. Może jednak warto zajrzeć do tej jaskini, żeby przywitać się z naszą Prządką i podziękować jej za staranność i uwagę, z jaką snuje moją nić?
Autor: Ewa Damentka
Kustosz z zainteresowaniem przyglądał się dużej paczce, która właśnie została dostarczona do muzeum. Było na niej wiele kolorowych naklejek i dużo pocztowych stempli – jakby przewędrowała pół świata.
Otworzył ją i zobaczył, że w środku piękny świerszcz gra na starych skrzypcach. Melodia była tak wzruszająca, że niewzruszony dotąd kustosz zapłakał.
Autor: Gwiazdeczka
Turkot kołowrotka był cichutki. Niewiele osób go słyszało, a z nich mało kto zatrzymywał się, żeby zajrzeć do jaskini, w której przędła się jego osobista nić życia, która była od zawsze i będzie się prząść po wieki. Po cichutku, pomalutku snuje delikatną nitkę. Kołowrotek wiedział, że to bardzo ważne zadanie. Nie zważał na to, że mało kto dostrzega jego pracę. Zajmował się tym, co najważniejsze i na co miał największy wpływ – własnym życiem.
Autor: Gwiazdeczka