ćwiczenia literackie
Malutkie dziecko uśmiechało się i gaworzyło. Wyciągało rączki do swoich rodziców i patrzyło na nich z ufnością. A kiedy znacznie podrosło i potrafiło mówić, opowiedziało rodzicom o swoim pierwszym wspomnieniu, kiedy gaworzyło jako niemowlę, wyciągało do nich rączki i widziało ich kochające twarze.
Autor: Gwiazdeczka
Młody źrebak truchtał po łące. Z podziwem przyglądał się wielkim koniom, które galopowały z rozwianymi grzywami i z lekkością przeskakiwały przeszkody. Wiedział, że kiedyś kiedy dorośnie, będzie koniem wyścigowym, tak jak jego ojciec. Więc teraz podpatrywał duże konie i starał się je naśladować we wszystkim. Rodzice patrzyli na niego z czułością, bo pamiętali, że gdy sami byli źrebiętami, to też szybko chcieli dorosnąć.
Autor: Ewa Damentka
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, prawdopodobnie wszystko było gwiezdnym pyłem. Obecnie mamy już gotowy świat zbudowany z atomów. Trudno jednak fascynować się tylko fizykochemicznymi aspektami wszechświata, gdy świat działa w powtarzających się cyklach. Zauważyć należy również funkcjonowanie wielorakich systemów. Tych aspektów jest bardzo dużo. Pewnie dlatego jest tak dużo ludzi na Ziemi. Pojedyncza jednostka nie byłaby w stanie zgłębić wszystkiego, natomiast każdy w swoich zainteresowaniach może zajść daleko.
Autor: Adam
Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.
Bardzo często ławeczka gawędziła z wierzbą o różnych sprawach, tych dużych i miłych. Zwykle dzieliły się między sobą wdzięcznością za to, że przyszło im istnieć w tak malowniczych okolicznościach, że mają siebie i czasem dają ukojenie tym, którzy odkryją ich niezwykły duet.
Autor: Gwiazdeczka
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, powstawały dobre i złe energie. Do dzisiejszego dnia spierają się między sobą, która mocniejsza, a która ważniejsza. Obie nie wiedzą, że są tak samo istotnie w funkcjonowaniu kosmosu, istot żywych, ale i nieożywionych.
dla Janusza napisała Magda z Dachu
Malutkie dziecko uśmiechało się i gaworzyło. Wyciągało rączki do swoich rodziców i patrzyło na nich z ufnością. Wiedziało, że za chwilę zostanie wzięte na ręce, utulone, ukołysane i będzie z góry, bezpieczne, oglądać i poznawać świat.
Autor: Małgorzata
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do tego klubu. Jeszcze nie oswoiła się z jego nazwą. Była właścicielką tego lokalu. Wcześniej prowadziła w tym miejscu sklep, który przestał przynosić zyski.
Wspólnie z mężem wpadli na pomysł, by rozpisać konkurs na nową nazwę, taką, która pozwoliłaby dalej prowadzić sklep i rozszerzyć zakres działalności firmy, jeśli będzie taka potrzeba. Propozycje zebrano wśród rodziny i znajomych. Włączyli się też pracownicy i rozpytywali swoich znajomych. W sumie zebrali kilkadziesiąt propozycji. Mąż kobiety spisał je i poprosił wszystkich o ocenę, żeby każdy uszeregował zebrane nazwy od najlepszej do najgorszej.
Ona sama „Klub Anonimowych Księżniczek” umieściła na ostatniej lub przedostatniej pozycji.
Zdziwiło ją, gdy mąż odrzucił wszystkie nazwy, które podobały się jej, jemu i ich rodzinie oraz zachwyciły dobrze sytuowanych przyjaciół. Zostawił kilkanaście „najgorszych”. Po dalszych konsultacjach zawęził listę do trzech. Zrobił miniankietę. Do sklepu wstawił automat z kawą i oferował kawę i ciasteczko każdemu klientowi, który wypełni ankietę, jaką nazwę wybrałby dla lokalu, który tu powstanie.
Wieść o darmowym poczęstunku rozniosła się szeroko i wkrótce co najmniej pół miasta zagłosowało na nową nazwę. Bezapelacyjnie zwyciężył „Klub Anonimowych Księżniczek”. Wspólnie z mężem i rodziną zastanowili się, co mogą otworzyć pod tym szyldem. Padło na klubokawiarnię i sklep z pamiątkami.
To był strzał w dziesiątkę. Ruch był duży. Obroty rosły i rosły, a ona nie mogła zrozumieć, dlaczego to właśnie nazwa „Klub Anonimowych Księżniczek” wpływa na zwiększenie atrakcyjności lokalu.
Co prawda pamięta, że mąż mówił, że nie prowadzą interesu dla siebie i znajomych, tylko dla ludzi nieznanych i nazwa ma ich przyciągać. Rozumie jego słowa, ale nadal nie rozumie ich znaczenia.
Nazwa wydaje się jej żenująca, jednak duże zyski, jakie za nią idą, być może sprawią, że kiedyś będzie wchodziła tu, do własnego lokalu, z dumnie podniesioną głową. Chyba to tylko kwestia czasu, tak przynajmniej myślał mąż, który przyglądał się jej z sympatią i delikatnym uśmiechem.
Autor: Ewa Damentka
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, słychać było dźwięk donośny rozchodzący się po wszystkich zakamarkach kosmosu, budzący jednocześnie podziw i trwogę. Gwiazdy zapalały się jedna po drugiej. Nawet te oporne, które początkowo nie chciały rozbłysnąć, zmieniały zdanie i wspólnie z innymi realizowały Plan Stworzenia.
Niektóre gwiazdy od razu poczuły połączenie z Bożym Planem i śmiało jednoczyły się w jego realizacji. Każdym swoim atomem czuły sens tworzenia i sens istnienia świata. Dla innych gwiazd ten sens początkowo nie był oczywisty. One co prawda też współpracowały, ale bez przekonania. Dopiero wielowiekowa obserwacja pozwoliła im go poczuć oraz docenić doskonałość, harmonię i piękno Bożego Planu.
Młodziutkie gwiazdy, które rodzą się teraz, myślą, że obecny wszechświat zawsze taki był i zawsze takim pozostanie, że wszystko będzie podobne. Stare gwiazdy już na to nie liczą. Wraz z upływem lat, wieków i tysiącleci coraz szybciej zauważają drobniutkie niuanse, które zwiastują zmianę i tworzenie się świata nowego, podobnego, ale jednocześnie innego.
Wraz ze zmianami przychodzą nowe mody, pomysły i możliwości. Młode gwiazdeczki, odkrywając wszechświat i bawiąc się, dokonują wyborów, które niekiedy szokują otoczenie. Wtedy starsi interweniują, na przykład tłumacząc młodym, że ich rolą jest świecić i ogrzewać rozmaite światy, a zadowalanie się pełnieniem roli żarówki na bożonarodzeniowym drzewku jest działaniem poniżej możliwości, przeznaczenia i oczekiwań wobec gwiazdy. Młode czasem słuchają, a czasem nie, bo uważają, że lepiej od starych wiedzą, co powinny robić gwiazdy, gwiazdki i gwiazdeczki.
Autor: Ewa Damentka
Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.
Bardzo często wierzba szumiała i słychać było jej płaczliwe zawodzenie. Wytrawne ucho mogło jednakże w tym szumie wychwycić cudną melodię – opowieść mądrego drzewa o miłości, życiu i śmierci, z nadzieją na odnowienie i wieczną harmonię.
Autor: Gwiazdeczka
Dawno, dawno temu, kiedy czas był jeszcze młody, a wszechświat dopiero się formował, za górami, za dziesięcioma rzekami znajdowała się czekoladowa kraina. Z początku nikt nie wiedział, gdzie się mieści. Jednak kiedyś pewien rycerz postanowił odnaleźć tę krainę i wybrał się w samotną podróż. Gdy dotarł do bram miasta, znalazł kartkę z informacją, że zostanie rozegrany turniej rycerski i ten, kto wytrwa do końca, poślubi córkę króla. Po wielu zmaganiach z innymi rycerzami samotny wędrowiec wygrał turniej i poślubił królewnę. Żyli długo i szczęśliwie. Wspólnie mądrze rządzili czekoladową krainą.
Autor: Danuta Majorkiewicz